یادگیری، تربیت و آموزش مدارس در هزاره سوم 2 پیاپی 6 2025 09 23 Explaining the Role of Self-Regulated Learning in Predicting Academic Achievement and Motivational Persistence in Modern Educational Systems تبیین نقش خودتنظیمی یادگیری در پیش‌بینی پیشرفت تحصیلی و پایداری انگیزشی دانش‌آموزان در نظام‌های آموزشی نوین 10.61838/jltestm.16 EN مریم نیک‌اندیش گروه برنامه‌ریزی درسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران Journal Article 2025 05 27 <p>In contemporary educational systems, sustainable academic success increasingly depends on students’ ability to actively manage their own learning processes. Self-regulated learning, a core construct in educational psychology, refers to a set of cognitive, metacognitive, motivational, and behavioral processes through which learners set learning goals, select and implement appropriate strategies, monitor their progress, and evaluate outcomes. This study aims to explain the role of self-regulated learning in predicting academic achievement and motivational persistence among students within modern educational frameworks. The research examines the principal components of self-regulated learning, including goal setting, planning, cognitive strategies, self-monitoring, self-evaluation, and emotional regulation, and analyzes their relationships with indicators of academic achievement and sustained motivation. The findings indicate that students with higher levels of self-regulated learning demonstrate superior academic performance and exhibit greater motivational persistence when confronting educational challenges. Moreover, self-regulated learning plays a significant mediating role by enhancing perceived competence, strengthening academic self-efficacy, and increasing cognitive engagement, thereby sustaining academic effort over time. The analysis further reveals that modern learning environments—particularly those enriched by interactive technologies and flexible instructional designs—provide optimal conditions for the development of self-regulated learning skills. The study emphasizes the importance of designing instructional programs that systematically cultivate self-regulated learning and equipping teachers with effective strategies to foster these competencies. Practical implications are offered for educational policymakers and curriculum developers seeking to enhance learning outcomes.</p> <p>در نظام‌های آموزشی معاصر، موفقیت تحصیلی پایدار بیش از هر زمان دیگری به توانایی دانش‌آموزان در مدیریت فعال فرایند یادگیری وابسته شده است. خودتنظیمی یادگیری به‌عنوان یکی از سازه‌های کلیدی روان‌شناسی تربیتی، به مجموعه‌ای از فرایندهای شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری اشاره دارد که از طریق آن یادگیرندگان اهداف یادگیری خود را تعیین کرده، راهبردهای مناسب را انتخاب و اجرا نموده، پیشرفت خود را پایش و نتایج را ارزیابی می‌کنند. هدف این پژوهش، تبیین نقش خودتنظیمی یادگیری در پیش‌بینی پیشرفت تحصیلی و پایداری انگیزشی دانش‌آموزان در چارچوب نظام‌های آموزشی نوین است. در این مطالعه، ابعاد اصلی خودتنظیمی یادگیری شامل تعیین هدف، برنامه‌ریزی، راهبردهای شناختی، پایش خود، خودارزیابی و تنظیم هیجانی مورد بررسی قرار گرفته و ارتباط آن‌ها با شاخص‌های پیشرفت تحصیلی و انگیزش پایدار تحلیل شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد دانش‌آموزانی که از سطوح بالاتری از خودتنظیمی برخوردارند، عملکرد تحصیلی بهتری داشته و در مواجهه با چالش‌های آموزشی، پایداری انگیزشی بیشتری از خود نشان می‌دهند. همچنین مشخص شد که خودتنظیمی یادگیری از طریق تقویت احساس شایستگی، افزایش خودکارآمدی تحصیلی و ارتقای درگیری شناختی، نقش واسطه‌ای مهمی در تداوم تلاش آموزشی ایفا می‌کند. تحلیل‌ها حاکی از آن است که محیط‌های یادگیری نوین، به‌ویژه آن‌هایی که از فناوری‌های تعاملی و طراحی‌های انعطاف‌پذیر بهره می‌گیرند، بستر مناسبی برای رشد مهارت‌های خودتنظیمی فراهم می‌آورند. این پژوهش بر ضرورت طراحی برنامه‌های آموزشی مبتنی بر پرورش خودتنظیمی یادگیری و توانمندسازی معلمان در به‌کارگیری راهبردهای تقویت این مهارت‌ها تأکید می‌کند و پیشنهادهایی کاربردی برای سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان آموزشی ارائه می‌دهد.</p>