یادگیری، تربیت و آموزش مدارس در هزاره سوم 1 پیاپی 2 2025 01 21 Examining the Role of Self-Regulated Learning in Enhancing Academic Performance and Motivational Persistence among Students بررسی نقش خودتنظیمی یادگیری در بهبود عملکرد تحصیلی و پایداری انگیزشی دانش‌آموزان 1 9 10.61838/jltestm.7 EN امیرحسین دادگر گروه ارزشیابی آموزشی، دانشگاه بوعلی‌سینا، همدان، ایران نرگس حاجی‌زاده گروه ارزشیابی آموزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران Journal Article 2024 11 24 <p>This study aims to systematically examine the role of self-regulated learning in improving students’ academic performance and motivational persistence based on existing research evidence. This study employed a qualitative review design using interpretive content analysis. The research population consisted of published studies related to self-regulated learning, academic performance, and academic motivation. Through purposive sampling and theoretical saturation, 15 high-quality research articles were selected. Data collection was conducted exclusively through literature review, and the selected texts were analyzed using NVivo software (version 14). The analytical process involved open, axial, and selective coding, which led to the extraction of core themes and the development of an integrated conceptual framework. The findings revealed that self-regulated learning, through cognitive, motivational, emotional, and behavioral mechanisms, significantly enhances academic performance and motivational persistence. Key components identified included goal setting, progress monitoring, time management, academic self-efficacy, emotional regulation, and compensatory learning strategies, all of which contribute to increased academic engagement, reduced academic burnout, and improved educational well-being. Self-regulated learning represents a fundamental competency for students’ academic success and sustained motivation, and integrating self-regulation skills training into school curricula can substantially improve learning quality and educational outcomes.</p> <p>هدف این پژوهش تبیین نظام‌مند نقش خودتنظیمی یادگیری در ارتقای عملکرد تحصیلی و پایداری انگیزشی دانش‌آموزان بر اساس شواهد پژوهشی موجود است. پژوهش حاضر از نوع مروری کیفی است که با استفاده از تحلیل محتوای تفسیری انجام شد. جامعه پژوهش شامل مطالعات منتشرشده مرتبط با خودتنظیمی یادگیری، عملکرد تحصیلی و انگیزش تحصیلی بود که با روش نمونه‌گیری هدفمند و تا رسیدن به اشباع نظری، ۱۵ مقاله علمی معتبر انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها صرفاً از طریق مرور منابع علمی انجام گرفت و متون منتخب با بهره‌گیری از نرم‌افزار NVivo نسخه ۱۴ مورد تحلیل کیفی قرار گرفتند. فرآیند تحلیل شامل کدگذاری باز، محوری و انتخابی بود که به استخراج مقوله‌های مفهومی و تدوین الگوی نظری منسجم منجر شد. یافته‌ها نشان داد خودتنظیمی یادگیری از طریق سازوکارهای شناختی، انگیزشی، هیجانی و رفتاری به‌طور مستقیم و غیرمستقیم موجب بهبود عملکرد تحصیلی و پایداری انگیزشی دانش‌آموزان می‌شود. مهارت‌هایی نظیر هدف‌گذاری، پایش پیشرفت، مدیریت زمان، خودکارآمدی تحصیلی، تنظیم هیجانات و راهبردهای جبرانی یادگیری به‌عنوان مؤلفه‌های کلیدی شناسایی شدند که به افزایش مشارکت آموزشی، کاهش فرسودگی تحصیلی و ارتقای سلامت روان تحصیلی منجر می‌گردند. خودتنظیمی یادگیری به‌عنوان یک توانمندی بنیادین، نقشی محوری در موفقیت تحصیلی و انگیزش پایدار دانش‌آموزان ایفا می‌کند و ادغام آموزش مهارت‌های خودتنظیمی در برنامه‌های درسی می‌تواند کیفیت یادگیری و پیامدهای آموزشی را به‌طور معناداری ارتقا دهد.</p> Self-regulated learning academic performance motivational persistence academic motivation learning strategies school education خودتنظیمی یادگیری عملکرد تحصیلی پایداری انگیزشی انگیزش تحصیلی راهبردهای یادگیری آموزش مدرسه‌ای https://jltestm.com/index.php/jltestm/article/download/7/7